Van geboorte ben ik Fransman, maar sinds mijn derde woon ik in Nederland. Mijn jeugd heb ik doorgebracht tussen Den Haag en Zoetermeer. Op het strand in Scheveningen leerde ik windsurfen en catamaranzeilen. Samen met mijn vader nam ik deel aan wedstrijden op clubniveau . In 1983, ik was toen 14 jaar , heb ik mee gedaan aan de grootste catamaran wedstrijd ter wereld : de Ronde Om Texel.

In 1988 begon ik met de studie Maritieme Techniek aan de TU Delft, alwaar ik in 1994 afstudeerde. Van 1995 tot en met 1999 ben ik werkzaam geweest als "Naval Architect" bij New Sulzer Diesel, een groot dieselmotorfabrikant voor de scheepsbouwindustrie in Winterthur, Zwitserland.

Behalve zeiler was ik echter vooral bergbeklimmer en extreem skiër. In de Alpen heb ik zeer extreme beklimmingen gemaakt. Daarnaast heb ik deelgenomen aan meerdere klim-expedities in de Caucasus, de Pamir in de voormalig Soviet Unie, In 1995 was ik lid van de Nederlandse K2 Expeditie. Ik bereikte daarbij een hoogte van ongeveer 8'000 meter. Drie jaar later beklom ik in Tibet de Shishapangma. Tijdens mijn werk in Zwitserland ben ik begonnen met de officiële opleiding tot Zwitserse berggids. Het was mijn bedoeling om na het behalen van dat diploma mijn baan als ingenieur op te geven en als berggids door te gaan – een leven in harmonie met de natuur.

Op 29 November 1998, werd ik tijdens het ijsklimmen door een lawine een stukje meegesleurd, kwam 60 meter ten val en brak daarbij mijn rug. Na een paar dagen in het ziekenhuis kwam het oordeel van de artsen: een complete dwarslaesie vanaf de 12de thoracale wervel. Het betekende dat ik nooit meer zou kunnen lopen! Maar wat ik nog erger vond: ik kon nu mijn plan om van mijn hobby mijn beroep te maken nooit meer verwezenlijken.
Na een revalidatie van zeven maanden in het "Schweizer Paraplegiker Zentrum" in Nottwil, heb ik geprobeerd mijn leven weer op te pakken. Met steun van mijn vrouw, die mij niet één minuut heeft laten twijfelen over de zin van mijn bestaan als vers gehandicapte, ontdekte ik nieuwe mogelijkheden in sporten zoals het handfietsen, waterskien, skiën en zeilen. Ik zag daarin direct een mogelijkheid om weer als competitief sporter actief te worden.

Sinds begin 2000 werk ik bij het Europees Octrooi Bureau te Rijswijk als "Patent examiner". Mijn werk combineer ik met een druk gezinsleven (thans drie kinderen van 13, 11 en 7 jaar) en een intensief sportleven. Maar het geeft mij in elk geval weer het gevoel als vanouds te leven. Mijn energie en tijd verdeel ik nu tussen het handbiken (8ste plaats op de “Rotterdam on Wheels”- marathon), skiën met het Nederlandse gehandicapte ski team en waterskiën en catamaranzeilen op zee. Om mijn conditie op peil te houden doe ik aan krachttraining tijdens de lunchpauze op het werk.
In de zomer van 2001 kwam ik in aanraking met het wedstrijdzeilen op nationaal en internationaal niveau. Vanwege mijn handicap besloot ik een type boot te kiezen die mij de mogelijkheid geeft om competitief te zijn, ook tegen valide atleten. De 2.4mR (twee punt vier klasse) biedt die mogelijkheid. Dit is tevens een Paralympische Klasse.
In de 2.4mR worden Open Wereld kampioenschappen georganiseerd. Hierbij kan men zich met validen meten. Daarnaast zijn er ook Wereld kampioenschappen voor louter gehandicapten. Dit aspect zal kunnen leiden dat de 2.4mR het eerste boot type is dat zowel voor de Paralympics als voor de Olympische spelen kan worden gebruikt.

Sinds eind 2002, dankzij een professionele aanpak, met bijbehorende financiële ondersteuning van voornamelijk de Stichting Wedstrijd Zeilen Gehandicapte heb ik voldoende kunnen trainen (gemiddeld 3 dagen per week), materiaal kunnen ontwikkelen (zeilen en persoonlijk aanpassing in de boot) en een professionele coach kunnen krijgen. De vruchten van deze systematisch aanpak kwamen met mijn derde plaats tijdens de WK in Athene begin september 2003. De weg was toen open voor een kwalificatie voor de Spelen. Het doel was eenduidig: een medaille voor mijn eerste Paralympics. De voortzetting van deze aanpak leidde tot een Bronzen medaille tijdens de Paralympics in Athene 2004. Het doel was bereikt, dus succes was geboekt.

Tijdens de Paralympics van 2008 in Beijing, behaalde ik een vijfde plaats. Mijn passie om te presteren op het hoogste niveau is steeds aanwezig. Ik ga nu voor een medaille tijdens de Paralympics van Londen 2012.

Sinds 2005 neem ik tevens deel aan het wedstrijdcircuit van de Dart 18 catamaran. Nog nooit is een zeiler met dwarslaesie actief in het catamaranracecircuit. Ik wil bewijzen dat het wel kan, en dat er bovendien gepresteerd kan worden. Naast mijn drang om mijn grenzen continue te verleggen, lever ik graag het bewijs dat mensen met een handicap in de maatschappij geïntegreerd kunnen leven maar ook vooral kunnen presteren.